ده سال و ده نسل

“ده سال و ده نسل” برشی از خاطرات و یادهای ده‌‌سال‌های کلیدی زندگی من و توست. ده سالی که یک نسل در خود داشت ولی ده‌ها نسل را به تاریکی خود کشاند. ‌


مرزها چیزهای جالبی‌اند. توهم و تعصبی به من و دیگری خواهند داد، فارغ از اینکه همه دو دست و دو پا و یک سر داریم، که بر علیه یکدیگر بشوریم. شاید اعتقادات یکسانی هم داشته باشیم. ولی تنها جداکننده من و یک نفر در صحرای آفریقا نیز شاید همین باشد. فدا کردن جانمان برای حفظ کردن این جدایی و مرز هم به خودی‌ خودش جالب است.

* این ویدئو آن زمان برای یادآوری وقایع خرداد بود؛ بازنشرش ولی در این زمان، در بحبوحه جنگ‌طلبی و صلح‌طلبی ماها، جز بر این نیست که خیلی‌ها تصورشان از جنگ با هرکشوری، نوستالژی‌های جنگ ایران-عراق است و قایم شدن در پشت خاکریزها و اسلحه و نوحه‌ها… ‌‌


جنگی که ما در آنیم نرم است و صدای افزوده شدن سختی به آن نیز به گوش میرسد. آثار نرمش که مشهود است، نه بمباران و ویرانی و شهادت و جراحت است بلکه نابودی زیرساخت‌های اقتصادیست که مجروحانش میلیون‌ها انسان بالغ بیکار و شرمنده خود و خانواده‌هایشان است. ویرانی‌اش تعطیلی و ورشکستگی کسب‌وکارها و بانک‌ها و تولیدی هاست. بی ارزشی پول مملکت است. کشته‌هایش کولبران، زباله‌گردان، کودکان کار و شاید من و خود توست. کودکی و جوانی و نوجوانی نسل‌هایی که نابود شد. آن نفوذی و ستون پنجمی دشمن هم اختلاس‌ها و رانتخواری‌ها و احتکارها و قاچاق‌های فراوانیست که هر روز خبر یکی دیگرش را میشنویم. این جنگ نرم هرچه نداشت، شکاف و برش طبقاتی را دره طبقاتی کرد. پر کردن این دره‌ هم زمانی به اندازه یک جنگ واقعی و انقلاب هزینه خواهد داشت. به راستی هزار و پانصد نفر برای حق خودشان از دست خودی ها نتوانستند کاری کنند. حالا جنگ سخت و انتقام را چگونه جواب خواهند داد؟ ملتی که حقش را حتی از دولت خودش نتوانست بگیرد.

جنگ سختشان هم نابودی مراکز فرهنگی و تاریخی ایران است. فرهنگی که باقی نمانده اما همان یک ذره تاریخ هم…
فرهنگی که تصور مردم جامعه‌اش توهم مهم بودن برای جامعه جهانی و ترامپ و امثالهم است. چه دلسوزی‌هایی که برایمان نمیکنند. حقوق بشری که چقدر برای سیاستمداران مهم است. عربستانی که با اعدام روزنامه‌نگاران و فعالینش معروف بود و نداشتن حق رانندگی و داشتن شناسنامه برای زنانش حالا شده افسوس ملت من. چه “ایران-کنترا”هایی که در این جنگِ کذایی بعدی هم درست نشود.‌ سیاست کثیف‌تر از این است که جان من و تو برایش مهم باشد؛ حال بر کوس جنگ طلبی بکوبید، این هم از این کوس. ولی خودمانیم، به راستی دشمن ما کیست؟